του μηχανουργειου... πυρογραφιες....

Μπορει να εχω καιρο να ενημερωσω το μπλογκ ομως οι δημιουργιες δεν μου απειλεπαν... ουτε βεβαια οι σκοτουρες και τα τρεχαματα... και επειδη καθως λενε οι καλλιτεχνες ειναι παραξενα τρενα, αλλοιωτικα και ασυμβιβαστα και ενιοτε πνευματα ανησυχα... τα της ψυχης μου τα εξεφρασα - αντι γραπτου- πανω σε δυο πυρογραφιες παραξενες....
Απο το μηχανουργειο δανειστικα... γραναζια, λαμαρινες ρουλεμαν και μεταλικες ροδελες... α και το mab gass  το φλογιστρο το δυνατο των κολλησεων...α και ξυλα μουτσουρωμενα λαδωμενα και γανομενα...
Απο τα συνεργα τα καλιτενχικα ενα πυρογραφο ταπεινο ισα για τις γραμμες... και κηρομπογιες της πλακας... με χρωμα ομως δυνατο και ζωντανο...
Και διχως σκοπο, διχως προετοιμασια αφησα την ψυχη μου να εκφραστει , να με οδηγησει, να ξαλαφρωσει ..να παει τα συνεργα και τα χρωματα οπου εκεινη ηθελει...
και εν αρχη βγηκε ενα "συμπαν" ...ενας γαλαζιας  πολυχρωμος και ζωηρος μεσα απο ενα ξυλο καταμαυρο και καμενο αλλα και στο περιθωριο πεταμενο... και μετουσιωθηκαν τα γραναζια  που με ειχαν παγιδευσει σε αστερια και πλανητες αγνωστους και ελκυστικους.... και για το γαλακτερο το μονοπατι μεσα σε τουτο το χαος... κηρομπογια έξυσα και με το καμινετο την "κολλησα" πανω στο ξυλο...

Και μολις το πρωτο φορτωμα εβγαλε η ψυχη θελησε τα γραναζια  σε μπουκετα λουλουδιων ζωηροχρωμα και ελπιδοφορα να μετουσιωσει...Και δεν θυμαμαι  αλλη μερα  δημιουργιας  το χερι και το νου  και κυριως την καρδια να δουλευουν και να εκφραζονται με τετοια ενταση και τοσο παθος...

Δεν ειχα σκοπο , ουτε σχεδιο , ουτε πλανο στα υποψη οταν διαλεγα τα "ανταλλακτικα" του μηχαουργειου τα πεταμενα για να κανω "πειραματα" με το φλογιστρο το δυνατο...Ομως η καρδια αλλα πρεσβευε και πηρε τα ηνια και εβγαλε ολη την ενταση που μεσα στην ψυχη μου ειχε συσσωρευτει...

Το αποτελεσμα δεν το περιμενα... ηταν σαν ενα χερι ξενο να οδηγει το δικο μου... ομως περα απο την οποια καλιττεχνικη ή μη αξια ειναι τα δυο κομματια που την δεδομενη στιγμη εξεφρασαν απολυτα την ψυχη, την αγωνια, τους φοβους, τον εγκλωβισμο αλλα και την ελπιδα... και αν πρωτο δουλεψε το καμινετο και ο πυρογραφος και το μαυρο ... την τελευταια "πινελια" , την τελευταια λέξη την ειχε το χρώμα

υ.γ. αφιερωμενο σε οσους δυσπιστους δεν πιστευουν πως μεσα σε καθε εργο κρυφεται κατι απο την ψυχη του δημιουργου...
υ.γ. αφιερωμενο σε οσους δυσπιστους δεν πιστευουν πως η τεχνη ειναι μετουσιωση την εσωτερης εκφρασης...
υ.γ. αφιερωμενο σε οσους δυσπιστους δεν πιστεουν πως η δημιουργια - με την οποια μορφη της - δεν ειναι δυναμη γεννεσιουργος

τα τελευταια μου- ταμπελα ξυλογλυπτη & πυρογραφιες

τα νεα μου

τελευταια ατονισε λιγο το μπλογκ. δεν ειναι οτι παρατησα τις δημιουργιες μου απλα ο κουρσαρος, το υπο ναυπιγιση πειρατικο σκαρι ειναι στα τελειωματα και υπηρχε πολυ δουλεια.. σκαλιστα και πυρογραφιες εκει... συντομα θα δειτε κ φωτογραφιες.... μενει η ξυλογλυπτη πινακιδα της πρυμης και πυρογραφιες καραβιων για τις ντουλαπες...

Oι Οδυσσεις τοποθετημενοι....

και επιτελους αξιωθηκα να παω στο Νυδρι να δω τις κεφαλες του Οδυσσεα τοποθετημενες στο ημερεοπλοιο Οδυσσεια...

Τα τραγουδια λενε παντα την αληθεια....

Οχι δεν αλλαξα καλιτεχνικη ροτα...Διαβαστε και θα καταλαβετε...

Σημειωσεις  & διευκρινισεις και στοχασμοι σκορπιοι
προς τους φιλους που με νοιαζονται,
προς τους φιλους που σιγοτραγουσησαν τις μελωδιες ,
προς τους φιλους που αρεσκονται να κανουν Like,
προς  στους λοιπους παρατηρητες του τοιχου , του προφιλ και της ζωη μου...
Τις τελευταιες μερες ενα κρυωμα με κρατησε δεσμια στο σπιτι... το χειροτερο μου... Ουτε πυρογραφια δεν μπορουσα να κανω... με επνιγαν οι μυρωδιες... αρχισα να ακουω σαν τα πιτσιρικια τραγουδια στο you tube και να τα ανεβαζω στο προφιλ μου. Τραγουδια που μου αρεσαν, τραγουδια που λατρευα... Μερες κρατησε το κρυωμα, μερες και τα τραγουδια... τους στιχους στο ρεφρεν, τους στιχους που με αγγιζαν τους εγραφα  καθως πρώτα έρχεται η γραφη και έπεται η μελωδια...
Σε αυτά τα ιδια τραγουδια που ανεβασα και στους στιχους τους ,καθενας εβλεπε και κατι διαφορετικο, κατι απο την ψυχη του , κατι απο την ζωη του , κατι απο τις ανοχες , απο τις ενοχες , απο ονειρα ζωης χαμενα, απο χρονια περασμενα...
Αλλιως αγγιζε τον καθενα κάθε τραγουδι χωριστα… χορδές ευαίσθητες, καθρεφτισματα ζωης τε και ψυχων, φοβων και αγωνιων, ονειρων και ρεαλισμου…
Αλλιως τα φανταστηκαν, αλλιως τα ορμηνευσαν, αλλιως τα σιγοψυθιρισαν…
Καποιος θεωρησε οτι τα τραγουδια τον θιγουν (αφου με στεναχωρησε να θυμηθω να ανεβασω το "Εγινε παρεξηγηση και εξήγηση δεν δοθηκε" αφιερωμενο με αγαπη), f (*)
Αλλος οτι ειμαι καψουροκαμενη και μου την επεσε χυμα ανεβαζοντας σκυλοτραγουδα..f
 Η γκομενα του ζηλεψε και καναν τον τοιχο μου πεδιο μαχων...(delete ofcourse)...f
Αλλος  νομιζε πως ειμαι αρτι χωρισμενη και καμποσο πληγωμενη…f
Οι του αριστερου παρελθοντος ορμώμενοι, ειδαν τους αγωνες τους και τα ιδανικα τους τα απραγματοποιητα…c
Οι του Δ.Ν.Τ. και πασων των κυρβερνωντων και των αρχοντων απογοητευμενοι, ειδαν ένα κοσμο σε καταρρευση… c
Πολλοι παρα πολλοι αναρωτηθηκαν για το κολλημα μου με τον Παπακ/νου ,σε τραγουδια γνωστά ,σε τραγουδια άγνωστα, σε εκτελέσεις δευτερες, με του Ασιμου τα στιχακια τα αιρετικα, ενιοτε κατά πολλους εριστικα ...?
Οι φιλοι οι παιδικοι ειδαν  τα χρονια της νοσταλγιας και της αθωοτητας…c
Οι συνομηλικοι  βρηκαν ακουσματα γνωριμα μα και στην ληθη χαμενα…c
Οι του «εφοπλιστη» διεκριναν  στους στιχους πηγες εμπνευσεις των παλιων μου κειμενων…c
Οι φιλοι «καραβολατρες» νοσταλγισαν καραβια ξενα και θαλασσες μακρυνες…c
Οι καπεταναιοι μας βρηκαν τα δικα μας νησια , τα δικα μας ταξιδια…c
Οι φιλοι του καλιτεχνικου αναρωτηθηκαν αν και το τραγουδι είναι μεσα στα ενδιαφεροντα τα αρτιστικα περιλαμβανεται και το ασμα (oh nooo !!! )….f
 Υπηρξαν και καποιοι - δυστυχως - φιλοι που λαθροκουστες της ζωης μου θελησαν να γινουν, από την χαραμαδα ψαγνοντας να βρουν τροφη για  ρουφιανια . Αυτοι τελιως false –σαν τις ζωες τους- τους στιχους εννοησαν.
* Οπου f – false Οπου c- Correct
Όμως
Εγω μεσα σε αυτους τους στιχους ειδα την ζωη μου να περνα και  την ψυχη μου να ξεδιπλωνεται …
Γυρισα στα μικρατα μου, στα ακουσματα τα απαγορευμενα του Μαρκοπουλου, που με γαλουχησαν με ιδανικα, που αναγαγαν στην ψυχη μου την ελευθερια σαν υψιστη και υπερτατη αξια…Που με πολιτικοποιησαν βαθια.
Βρηκα τραγουδια ξεχασμενα που μου τραγουδαγε ο πατερας μου  όταν ημουν παιδουλα, τοτε χιουμοριστικα τα λογιζα και ξεκαρδιζομουν στα γελια με τον «ταρζαν το παιδικο μου φιλο» … το νοημα τους μεγαλωσα για να το καταλαβω…
Καταλαβα γιατι οι μεγαλοστομιες δεν με αγγιζουν, γιατι δυσκολα τα συναισθηματα εμοιστευομαι.
Ακουσα τα τραγουδια που με εμαθαν να μην φοβαμαι, να μην συμβιβαζομαι και να μην υποκειπτω σε οσους για την δικη μου ζωη , ερημην αποφασιζουν…
Ακουσα τα τραγουδια εκεινα που από μικρη μου υποδεικνυαν  τους κυβερνοντες και τους πολιτικαντιδες να μην εμπιστευομαι, να μην χειροκροτω και ποτε να μην γινω φερεφωνο κανενος ( σημειωση προς αρση τυχον παρεξήγησης… δεν αποτελεί μομφή ), να εχω σκεψη και πνευμα και νου αυτονομο .
Ακουσα , ακουγα και θα ακουω Βασιλη και Ιωαννου και την ψυχη μου θα αγγιζει ξανα και ξανα κάθε λεξη
και Ασιμο και Μεσημερη  και Τριπολιτη  και Καρυωτακη…Και ποιητες που τους λοιδορισαν που τους ειπαν τρελους και αλλιωτικους . Όμως τους παραξενους και τους παρατερους και τους του περειθωριου  παντα με συμπαθεια τους  τους αγκαλιαζα …. Τους συμβιβασμενους ποτε μου δεν εννοησσα..
και Καββαδια μυστης και λατρης της ποιησης και των ορολογιων των ακαταλυπτων – σαν μυστικο- στους πολλους…
Ειδα στα τραγουδια αυτά  την ψυχη μου πληγωμενη από συμπεριφορες , από λογια , από λαθη ανθρωπων που ποτε δεν κατανοησα…. Από ανθρωπους μισους, από ανθρώπους αλλότριους…
Ειδα στα τραγουδια αυτά την σταση ζωης μου την παντοτινη , την αποστασιωπιημενη από τετριμενα,  από κλισε  ,από στερεοτυπα… Από ονειρα  μισα  και μικροαστικα για ζωη ηρεμη, με ένα σπιτακι, ένα συζυγο και δουλεια  στρωμενη…
Ειδα στα τραγουδια αυτά την ψυχη μου την δοσμενη στην θαλασσα, στα καραβια,  στα ονειρα, στα λιμανια τα δικα μου, εκει που οι αλλοι δεν θα αραξουν ποτε…εκει που για τους αλλους χωρο δεν εχει.
Ειδα στα τραγουδια αυτά τις φουρτουνες τις μεγαλες και τις ποικιλοτροπες εκει που παντοτε θα βασιλευει των ανθρωπων η αγνωμοσυνη .
Ειδα την απογεοητευση για τον κοσμο μου , για το μελλον που γκεμιζετε , για την μιζερια που γεμισε τις ζωες μας , για τις ελπιδες που χαθηκαν….
Αυτά είναι τα τραγουδια που γουσταρω, αυτά είναι τα τραγουδια που ψιθυριζω , αυτή είναι η ζωη μου … Βιβλιο ανοιχτο για τους γνωριζοντες….Για τους αλλους  της κλειδαροτρυπας  τους εραστες –και όχι μονο- απλα αναφερω πως η κριση τους παγερα αδιαφορη με αφηνει.

πεταλουδα πυρογραφια...

Το Ξυλο Δεσποτακι, το χρωμα Λαδαμπογιες ζωγραφικης πολυ πολυ αραιωμενες να μην κρυβουν του ξυλου μου τα νερα....

Το σχεδιο, δυο πεταλουδες ταξιδιαρικες,  πυρογραφιμενες εν μεσω κλαδιων και λουλουδιων παλιακων ...

Γιατι πεταλουδες εν μεσω καταχειμωνου? γιατι τοσο εντονα χρωματα? 

Για να ξορκισω το ματι το κακο που σχεση εχει μεγαλη με εταιρη πυρογραφια πεταλουδων ...

Γιατι ποτε δεν μετανιωνω οταν χαριζω ενα εργο μου αλλα αν οι αποδεκτες με πληγωσουν απλα φταιχνω ενα αλλο καλυτερο ...

Γιατι ηθελα χρωματα ζωηρα εντονα και φανταχτερα να μεταδωσουν ενεργεια θετικη....

ιλιαδα

Μετα το Παοσειδωνα και την Αθηνα , τελεισαν και οι εξι πυρογραφιες που αφορουν στην Ιλιαδα. .
Καθε μια παρασταση πιανει στο ξυλο χωρο 25 Χ 46 εκατοστα μαζι με το πλαισιο  της .

 Ξεκινησα με τους ηρωες , μετα σειρα ειχε ο Λαοκοων με τους γιους του και τα φιδια, Η αρπαγη του Αχιλλεα, Ο θανατος του Πατροκλου, Ο δουρειος ιππος, Ο Λαβωμενος Αχιλλεας

πυρογραφίες καραβιων ξανα

καραβια και παλι και ξανα και παντα...
Για να μας ταξιδευουν στη θαλασσα των ονειρων και σε αποδρασεις του νου...
Για να μας θυμιζουν καιρους περασμενους και ενδοξους...
Πυρογραφιες σε Δεσποτακι διαστασεων 60χ 45

Και αν αναρωτιεστε γιατι τετεοια η εμμονη με τα καραβια ριξτε μια ματια -ειδικα οι καραβολατρες- στο μπλογκ μου το θαλασσινο . εκει κρυμμενη ειναι η απαντηση...

πυρογραφιες ιλιαδας και Οδυσσειας

Αφου τελειωσαν τα ξυλογλυπτα κεφαλια του Οδυσσεα ( 4 στον αριθμο) που θα κοσμισουν πλωρη και πρυμης της "Οδυσσειας" σειρα εχουν οι πυρογραφιες... 12 στον αριθμο θα πυρογραφηθουν στην επιφανεια του μπαρ του σκαφους. οι πεντε θα εχουν σκηνες της ιλιαδας και τον Ποσειδωνα και οι υπολοιπες την Αθηνα για προστατιδα και σκηνες απο την Οδυσσεια.

Ηδη ειναι ετοιμοι οι θεοι και οι ηρωες και επεται συνεχεια

Οι ήρωες της Τροιας....

Η τελευταια πυρογραφια του 2010 ηταν σε δεσποτακι , οι ηρωες της Τροιας... κατι σαν προσχεδιο για το μπαρ που πρεπει να πυρογραφισω με παραστασεις Ιλιαδας και Οδυσσειας... Οι πρωτες του 2011 ηταν παπυροι, παλι σε δεσποτακι με τα ονοματα πειρατων και κουρσαρων. Θα μπουν στις πορτες των καμπινων του Πειρατικου σκαφους... Για αρχη Μπαρμπαροσσα με ενα δρακο να τον κοσμει , τονιζοντας το φοβερο και τρομερο του μυθο... Γερακαρης ο Μανιατης  γιατι κριμα και αδικο ειναι μονο ξενους πειρατες να θυμομαστε και ο τριτος παπυρος - προς το παρον - στους σαρακηνους κανει αναφορα , το φοβο και τον τρομο της Ανατολικης Μεσογειου... Επονται ανφορες σε πειρατες του ατλαντικου με ιστορια γωνστη και μη εξαιρετεα...

Πυρογραφημενη αγιογραφια Παναγιας

Σε ξυλο καστανιας μια μορφη αγαπημενη της Παναγιας.... Μπορω να πω οτι ειναι απο τα πολυ αγαπημενα εργα

Του νοεμβρη δημιουργηματα....

Εν μεσω των κεφαλων του Οδυσσεα ( τελειωσα τις 2 και σκαλζω την Τριτη) , εν οψη ενος ακομη λιονταριου βενετσιανικου, μιας ζωγραφιστης πορτας ( η μηπως 2) , ενος ξυλογλυπτου ιπποκαμπου , δελφινιων και πολλων ακομη σκαλιστων κανω διαλλειμα με διαφορα μικρα εργα, συνηθως πυρογραφιες , η τελειωνω ημιτελη και χρονιζοντα, για διαφορους λογους, εργα....Τι εφτιαξα?

Μια καρτουνιστικη χιουμοριστικη απεικονιση.... santa claus μεθυσμενος.......

 Ενα ξυλογλυποτ που το εσερνα απο δω και απο κει και δεν το τελιεωνα ποτε... Ενα χειμωνα στην βροχη , ενα καλοκαιρι στον ηλιο, και το φθινωπωρο ηρθε η ωρα του.... Γιατι κολισιεργουσα?
Το ξυλο εφταιγε... αγνωστο ειδος.... Οποιος μπορει ας βοηθησει. Νομιζαν οτι ειναι φλουδα καστανιας αλλα δυστυχως δεν ειχε καμια σχεση. Ισως λιγο στο χρωμα αν και μοιαζει πιο πολυ με ασπρουλιαρικο κυπαρρισι... Δεν εχει μυρωδια - καθουλου ομως- δεν εχει ροζους, τα νερα του δεν φαινονται, ειναι συμπαγες, πολυ σκληρο και παρα πολυ βαρυ αλλα δεν σκαλιζεται καλα. Στο τελος καθε σκαρπελιας μενουν απιστευτα πολλες ινες , ελαστικες -λιγο σαν της φτελιας- που δεν κοβονται με κανενα τροπο, ουτε λιμα, ουτε ρασπα, ουτε κοπιδι, ουτε σκαρπελο, το δε τροχουδακι μασαει και το κανει χειροτερο. Μοναδικη λυση το γυαλοχαρτο που ομως το ετρωγε γρηγορα και παλι δεν ειχε το συνηθες αποτελεσμα. Σε μερικα σημεια το γυαλιζε σαν πετρα και αλλου δεν εκανε τιποτα απολυτως. Ετσι αναγκαστικα περασα τα τελιωματα με πυρογραφο για να τα καψω. Δεν εβρισκα αλλη λυση ... και μπολικη κασια στο φοντο. Μαλιστα το ξυλο εχει τοσο πυκνη "υφανση" που η κασια δεν ποτισε, σαν να εφαβα λουστραρισμενη επιφανεια ηταν... Σιγουρα αλλιως την φανταζομουν την "Αγιά Θαλασσινη".... Με πιοτερα Δελφινια να χορευουν και κοραλια και κοχυλια στα μυαλια την ειχα σχεδιασει αλλα  δεν μπορουσα να το σακλισω... Οποιος μου λυσει την απορεια για το ειδος του ξυλου  θα τον ευγνωμωνω....

 Αλλο σκαλιστο που χρονιζε ενα εβενινο μικρο "δρακοσκυλο" ενα χρονο ειχα στο συρταρι αυτο το "πετρινο" κομματι ξυλου.... Τοσο μαυρο που ειχα σχεδιασει το δρακο με πρασινο φωσφοριζον μαρκαδορο... Τοσο σκληρο που μονο νυστερι και μικροσκαρπελα χρησιμοποιησα ( 3 μικρες σγορμπιες αχρηστευτικαν)....Σαν πετρα, διχως νερα, διχως ροζους...

 Διαφορα εργα σε μια γωνια.... ατακτως ειρρημενα....

Μια εικονα μια ιστορια....
Αντιγραφο πυρογραφια απο μια εικονα παλια πολυ παλια, κειμηλιο και ενθυμιο οικογενειακο... Η προγιαγια στην Σαμο την ειχε..."Κυμισις Θεοτοκου" γραφει ανορθογραφα....
Ειναι σκοτεινη , σκουρα, μετα βιας διακρινονται προσωπα και λεπτομεριες στην πρωτοτυπη... Χρησιμοποιησα φακο μεγενθυντικο.... τα χρωματα χανονται μεταξυ τους πρασινο με το κοκκινοκαφε...Σαν να την εχουν ζωγραφισει 2 ατομα... αλλου αχνες γραμμες και λεπτομεριες και αλλου περιγραμματα κ σχεδιαση που ομοιαζει πιοτερο με λαογραφικη ζωγραφικη... Προσπαθησα να το αποτυπωσω οσο πιο πιστα γινεται το σχεδιο, με φοβο κ κινδυνο να βγει καρτουνιστικο και αστειο. Η αγιογραφια οπως εχω ξαναπει δεν ειναι το καλυτερο μου - terra ignotina - ,ομως ψαχνοντας την ιστορια του κομμενου χεριου που αιρωειται ανακαλυψα απιστευτους συμβολισμους και ιστοριες ...

ξυλογλυπτη κεφαλη του Οδυσσεα

Η αφορμη ?
Ενα σκαρι περιεργο... που τραβα τα βλεμματα  και οχι μονο...

Η Οδυσσεια- ημεροπλοιο του Νυδριου στην Λευκαδα...( Αν ημουν τουριστας παντως αυτο θα επελεγα για την θαλασσινη μου την βολτα στην Λευκαδα και οχι καποιο απο υπερσυχρονα των 300 επιβατων)....
Ειναι και  ο πλοιοκτητης, ο Μακης που τον γνωρισω απο μικρη, με την βενα των επτανησιων και την ομορφη την τρελλα των θαλασσινων...
 Ειδε τα λιονταρια του κουρσαρου και θελησε κατι σκαλιστο να κοσμισει την Οδυσσεια του.
Στο αψε σβήσε μετρησε, αποφασησε και παραγγειλε 4 κεφαλες αναγλυφες του Οδυσσσεα....Εν ειδη ακροπλωρου για την πλωρη του ( επανω στο μπουτζινο κυκλο στα αψηλα θα μπουνε) και δυο εκατερωθεν για την πρυμη μικροτερα....

Δεν ειχα ξανακανει κατι τετοιο αλλα κλασσικα με ιντριγκαριζε.... μολις πηρε μορφη η πρωτη κεφαλη. Εχει φυσικα ακομη δουλεια και λεπτομερια αλλα βγηκε πολυ πιο γρηγορα απο οτι υπολογιζα ακι πολυ πιο ευκολα.... Βαζω λοιπον τις πρωτες φωτογραφιες και πολυ πολυ συντομα θα  μπουν και οι επομενες.

 (3.11.10) Και η συνεχεια  ... Μενει το φινιρισμα και τα τελειωματα....

Η ελλας του Οχι

Αφορμη σταθηκε μια επετειακη αναρτηση σε σελιδα πειρατικη και αγαπημενη του facebook ( ελληνες πειρατες) με φωτογραφια εποχης καικιου του ιερου λοχου .... Η ελλας του Οχι ελεγε η λεζαντα.

Η επιθυμια μου να πυρογραφησω το συγκεκριμενο σκαρι ηταν εντονη, σαν να ειχα ανακαλυψει θησαυρο, ηταν το πλεουμενο, ηταν η αρματωσια του , ηταν ο σκοπος που ηταν ταγμενο, μπορει  υποσυνειδητα και οι στιχοι του παλιου τραγουδιου " Το λεγαν Αγια Κυριακη εκεινο το καικι" που ζωντανεψαν σαν εικονα στο μυαλο...... Αυτοστιγμη  βρηκα ξύλο, το ετριψα, ζεστανα τον πυρογραφο και σκαρωσα την Ελλας του Οχι...